W pewnym okresie rozwoju naszego dziecka nadchodzi taki moment, że musimy zacząć karmienie niemowląt za pomocą butelki. Karmienie piersią jest wskazane jak najdłużej, gdyż naturalne mleko dla niemowląt od matki jest najlepszą i najbardziej optymalną mieszanką odżywczą. Jednak w pewnym momencie należy zacząć odzwyczajać dziecko od karmienia piersią.
Co więcej, w wielu przypadkach matki nie mogą karmić niemowląt w sposób naturalny, dlatego muszą zdecydować się na butelkę. Jeśli już karmimy nasze dziecko w sposób sztuczny, zmodyfikowanym mlekiem, powinniśmy mu zapewnić maksimum zdrowego rozwoju i komfortu. Bardzo ważny jest oczywiście dobór odpowiedniego mleka dla niemowląt. Wydaje się, że wystarczy kupić odpowiednią mieszankę w sklepie, zalać gorącą wodą i gotowe. Jednak proces przygotowania butelki pożywnego mleka jest bardziej skomplikowany. Warto skonsultować wybór odpowiedniej mieszanki z lekarzem pediatrą, który dopasuje tę najbardziej właściwą do potrzeb naszego malucha.
Puszkę z mlekiem dla niemowląt w proszku warto przechowywać w lodówce, szczelnie zamkniętą. Co ważne, tak puszka powinna być zużyta w ciągu 3-4 tygodni, gdyż później mieszanka traci swoje wartości odżywcze. Należy również pamiętać, że mleko przygotowujemy tuż przed karmieniem niemowląt, chyba, że przygotowujemy to dla kogoś, ale nie wcześniej niż 48godzin przed karmieniem. Jeśli wybieramy butelki dla niemowląt warto zaopatrzyć się zarówno w te szklane jak i plastikowe, oraz o różnych pojemnościach. W rożnych sytuacjach przydadzą się inne formaty.
Warto też zaopatrzyć się w specjalne butelki dla niemowląt antykolkowe, które zmniejszają ryzyko wystąpienia tej dolegliwości u niemowlęcia. Smoczek dla noworodka również powinien być odpowiednio dopasowany. Dobrze jest mieć tyle smoczków, ile butelek. Dla mniejszego dziecka powinniśmy mieć smoczki małe, z małą dziurką. Smoczek dla noworodka powinien być taki, by karmienie trwało około 15-20 minut, dziecko spokojnie ssało i jadło.
W obecnych czasach mamy szeroki dostęp do produktów dla karmienia niemowląt butelką, należy tylko przemyśleć ich zakup i nie obawiać się, że tym samym pozbawiamy czegoś dziecka albo nie dbamy o jego zdrowie.
Żółtaczka niemowlęca jest bardzo częstą chorobą dzieci, które tuż po porodzie stężenie czerwonych krwinek u noworodków jest bardzo wysokie, co oznacza, że podczas ich rozpadu powstaje duża ilość bilirubiny odpowiedzialnej za zabarwienie kału, moczu i skóry na żółto.
Żółtaczka niemowlęca pojawia się zazwyczaj po 24-48 godzinach po porodzie. Jedynym objawem tej choroby dzieci u noworodka jest żółte zabarwienie skór. Ani wątroba, ani śledziona nie są powiększone, stolec i mocz również posiadają normalną barwę. Na szczęście poród w szpitalu zapewnia odpowiednio wczesne wykrycie żółtaczki niemowlęcej i szybkie podjęcie leczenia.
Owo leczenie noworodka polega na zapobieżeniu wzrostu bilirubiny we krwi. Po zbadaniu jego stężenia w krwi noworodka za pomocą specjalnego miernika, tuż po porodzie, lekarze wiedza, jaki jest jej poziom. W przypadku wyniku podwyższonego wykonywane jest badanie krwi mające na celu potwierdzenie, a następnie noworodek jest poddawany naświetlaniom z inkubatorze. Cały czas kontrolowana jest temperatura ciała dziecka oraz jego wilgotność. Gdy stężenie bilirubiny we krwi noworodka zmniejszy się, leczenie zostaje od razu przerwane.
Karmienie piersią noworodka może sprawić, że objawy żółtaczki niemowlęcej utrzymają się nawet do trzeciego tygodnia życia bądź dłużej. Dzieje się tak, ponieważ w mleku matki mogą występować substancje zaburzające nieco naturalny metabolizm i rozpad czerwonych krwinek. Wówczas również na podstawie przeprowadzonych badań dzieci podaje się specjalnemu naświetlaniu bądź odstawia się karmienie piersią. Nie należy się zbytnio obawiać żółtaczki niemowlęcej, gdyż w odróżnieniu od żółtaczki właściwiej nie jest ona spowodowana uszkodzeniami wątroby czy śledziony.
Badania, którym poddaje się noworodki tuż po porodzie pozwalają od razu wykryć wyższe stężenie bilirubiny i podjęcie natychmiastowego leczenia. Jeśli objawy nie ustąpią, dziecko jest oddawane pod opiekę lekarzy pediatrów na oddziale pediatrycznym i ta częsta choroba dzieci usuwana jest drogą farmakologiczną.
Wielu specjalistów medycznych uważa, że dla pełnego i optymalnego rozwoju niemowlęcia najlepsze jest karmienie piersią. To właśnie mleko matki jest najbardziej zbilansowaną mieszkanką, która posiada wszystkie wartości odżywcze potrzebne do właściwego rozwoju dziecka. Oczywiście wszystko zależy od prawidłowej diety, prowadzonej przez matkę, ale w większości przypadków dla niemowlęcia karmienie piersią mlekiem matki jest najodpowiedniejsze.
Ponadto w mleku matki znajdują się substancje, które czynią niemowlę bardziej odporne na różne infekcje i choroby. Specjaliści dowodzą, że owa odporność przejawia się nie tylko w wieku niemowlęcym, ale także w wieku dorosłym. Karmienie piersią podobno pomaga dorosłym ludziom uniknąć chorób cywilizacyjnych takich jak otyłość, nadciśnienie, stres. Co do pokarm, mleka dla niemowląt najlepszego dla ich rozwoju nie ma zatem możliwości. Oczywiście, jeśli matka nie jest w stanie karmić piersią samodzielnie, wówczas kupuje się sztuczne mieszkanki mleka dla niemowląt, które również posiadają pełną pulę potrzebnych substancji odżywczych, jednak ich działanie nie jest tak optymalne jak w przypadku naturalnego pokarmu.
Istnieją wątpliwości również, co do metody karmienia niemowlaka. W większości przypadków karmienie piersią nie jest problemem. Nie dość, że dziecko otrzymuje naturalny pokarm, to również nawiązuje bliskość z matką, ma poczucie bezpieczeństwa i troski. W wielu przypadkach jednak kobiety nie są w stanie stale karmić dzieci piersią, gdyż wiąże się z dużym bólem piersi. Wówczas wprowadza się stopniowo karmienie butelką. Jest to bardzo przydatna metoda, zwłaszcza, gdy w pewnym momencie będziemy musieli odejść od karmienia naturalnym mlekiem matki.
Karmienie butelka, nawet naturalnym mlekiem, nie jest niewskazane dla niemowląt. Lepiej będą się czuły będąc blisko matki, jednak karmienie butelką można tak wykonać, że ta bliskość nadal zostanie zachowana. Wystarczy trzymać dziecko i butelkę blisko ciała, blisko piersi, tak by czuło ono zapach i ciało matki, a ssało smoczek butelki. Zatem dylemat, karmić butelką czy piersią, nie jest aż tak poważny i można go spokojnie rozwiązać.
Ciąża pozamaciczna, zwana również ciążą ektopową ma miejsce, gdy zarodek nie zagnieździ się w jamie macicy kobiety. Najczęściej, poza macicą, zarodek zagnieżdża się w jajowodzie, rzadziej na jajniku lub w szyjce macicy. Najrzadszym z przypadków jest, gdy zarodek umieszczony jest w jamie brzusznej, np. pomiędzy jelitami. Dzieje się tak ponieważ, zapłodnione jajeczko obiera złą drogę, co najczęściej spowodowane jest wadami anatomicznymi zapłodnionej kobiety.
Ciąża pozamaciczna zdarza się stosunkowo często– dane statystyczne pokazują, że spotyka ona jedną na 200 ciężarnych kobiet. Ze względu na niemożność prawidłowego rozwoju w środowisku najdogodniejszym dla zarodka, ciąża usytuowana poza jamą macicy najczęściej kończy się poronieniem, a co za tym idzie często staje się przyczyną zagrożenia życia matki. Objawy ciąży pozamacicznej na początku są zupełnie takie same jak normalnej. Podejrzewać ciążę ektopową można, gdy około 6- 8 tygodnia pojawią się któreś z niepokojących objawów, takie jak: częste bóle w dole brzucha o dużym natężeniu, bladość, poty i nasilające się objawy wstrząsu czy w końcu silne bóle i nieregularnie pojawiające się ciemne krwawienia z dróg rodnych (najczęściej w drugim miesiącu od zatrzymania krwawień menstruacyjnych).
Zdiagnozowanie takiej ciąży jest wyjątkowo trudne, ciężko jest ją rozpoznać tylko i wyłącznie przez badanie ginekologiczne. Istnieją dwie postacie ciąży pozamacicznej: ostra i przewlekła. Postać ostra, w której pojawiają się wszystkie wyżej wymienione objawy jest efektem krwawienia do jamy otrzewnej z pękniętego jajowodu. Postać przewlekła zwana inaczej skąpo-objawową jest charakterystyczna dla wczesnej ciąży pozamacicznej, występuje także przy rozpoczynającym się poronieniu.
Główną z przyczyn zaistnienia ciąży ektopowej jest wrodzona lub pozapalna zmiana jajowodów, jednak do potencjalnych przyczyn można zaliczyć także używanie wkładki wewnątrzmacicznej. Jeśli wszystkie badania wskazują na ciążę pozamaciczną, stosuje się leczenie operacyjne, które polega na usunięciu ciąży. Do tej pory na całym świecie, tylko 5 ciąż pozamacicznych, udało się doprowadzić do prawidłowego rozwiązania na skutek cesarskiego cięcia. Pacjentki z ciążą ektopową muszą mieć świadomość, że w przyszłości ponad 40% z nich może mieć problemy z ponownym zajściem w ciążę.
Co więcej przejście takiej ciąży przynosi ze sobą ryzyko, że kolejna ciąża też będzie ciążą pozamaciczną. Dlatego kobiety, które przeszły przez omówiony wyżej problem powinny pozostawać w stałym kontakcie ze swoim ginekologiem, aby w przyszłości zminimalizować prawdopodobieństwo kolejnej ciąży ektopowej.
Ciąża urojona, nazywana także ciążą rzekomą, jest jednym z najpoważniejszych zaburzeniem psychicznym występującym u kobiet, które borykają się z bezpłodnością, bardzo pragną potomstwa, bądź obsesyjnie się tego obawiają. Objawy ciąży urojonej są takie same jak objawy fizjologiczne charakterystyczne dla ciąży prawdziwej, jak np. brak menstruacji, nudności, wzmożony lub osłabiony apetyt, częste, migrenowe bóle głowy czy permanentne zmęczenie. Kobieta, zauważając te objawy, jest odporna na wszelkie perswazje i argumenty przemawiające przeciwko ciąży.
Ciąża rzekoma występuje najczęściej u kobiet samotnych lub żyjących w stałych związkach czy zamężnych, aczkolwiek bezdzietnych, dla których chęć zajścia w ciążę i posiadania potomstwa staje się niezwykle silnym pragnieniem. Bardzo często do tych zaburzeń przyczyniają się długotrwałe starania o dziecko czy bezskuteczne leczenie bezpłodności. Powszechnie uważa się, że pojawienie się zaburzeń związanych z ciążą urojoną związane jest z występowaniem konkretnych cech osobowości (tzw. osobowość histeryczna), które to pozwalają na powstanie tego typu urojeń.
Dość często dochodzi do takiej sytuacji, że na pojawienie się ciąży urojonej wpływ ma leczenie dużymi dawkami takich hormonów jak progesteron i estradiol. W bardzo wielu przypadkach niemożność poczęcia dziecka stanowi duże obciążenie psychiczne dla kobiety, najczęściej objawiające się różnymi formami zaburzeń psychicznych: od przejściowych zaburzeń nastroju, najczęściej z odcieniem smutku, przygnębienia, z poczuciem winy lub pokrzywdzenia przez los, poprzez nerwice, aż do głębokich zaburzeń osobowości.
W wypadku poważnie posuniętych urojeń związanych z ciążą, psychoterapia werbalna jest mało skuteczna, więc zaleca się farmakologiczne leczenie psychiatryczne, przy ścisłej współpracy psychiatry i nieustannej kontroli ginekologa. Należy pamiętać o tym, że test ciążowy może, w przypadku ciąży rzekomej, również dać wynik pozytywny. Stąd konieczność wizyty u lekarza specjalisty, który opierając się o szczegółowe badania jest w stanie podać właściwą diagnozę co przyczynia się do stosunkowo szybkiego powrotu kobiety do zdrowia psychicznego.